Apr12

માણસ

ગમે તેમ વરતીને નડશે એ માણસ,

પછી ભીંસ પડતા જ નમશે એ માણસ.

 

કરી કેદ સૂરજ હવે થાંભલા પર,

પછી ચાંદને પણ ના ગણશે એ માણસ.

 

સમય ક્યાં મળે છે હવે શ્વાસ લેવા,

નળીથી પછી શ્વાસ ભરશે એ માણસ.

 

નીચોવીને દરરોજ ફૂલોની કાયા,

સુગંધો પહેરીને ફરશે એ માણસ.

 

વગર કારણે જીંદગી રાખી બળતી,

ને સમશાન માં જઈને ઠરશે એ માણસ.

 

પરિક્ષાની પાટી બનાવી ધરાને ,

લિસોટા કરીને જ ભણશે એ માણસ.

 

કરે નિત્ય શ્રવણ એ ગીતા છતાયે,

કરી ધાર્યું ખુદનું જ જપશે એ માણસ.

 

વિપુલ માંગરોલીયા(વેદાંત) ૩૦-૦૧-૨૦૧૪ 

-

Posted in વેદાંતની ગઝલો ૨૦૧૩-૧૪
.