Feb23

ધ્વસ્ત થયેલા ઘરની પાછળ હાથ સૌ ઘરનાં હતાં.

સંકેત એમાં ક્યાં કશે પણ  કોઈ ગળતર નાં હતાં, 
ધ્વસ્ત થયેલા ઘરની પાછળ હાથ સૌ ઘરનાં હતાં.

છોડી દિધું મેં એટલે સપનાઓ જોવાનું હવે, 
આ કાચ જેવી ઉંઘનાં સપનાંય પથ્થર નાં હતાં.

કાયમ રહીને સાથ કોઈદી મળી પણ ક્યાં શક્યા, 
પૂછો જે કોઈને તે કે'શે , વાંક અવસરનાં હતાં. 

હું કોણ છું ? શું કામ છે મારું?  અને શું નામ છે? , 
આશ્ચર્ય તો ત્યારે થયું, આ પ્રશ્ન ઈશ્વર નાં હતાં.

મંઝિલ ની ચાહતમાં મજા છોડી બધી રસ્તાઓની, 
ટોચે પહોંચીને મળ્યા આનંદ, પળભરનાં હતાં. 

લડતાં રહ્યા એ યુધ્ધમાં માથા વગર પણ ધડ ઘણાં 
કારણ ફક્ત એવું હતું કે શત્રુ ટક્કર નાં હતાં.

વિપુલ માંગરોલીયા ( વેદાંત ) 

-

Posted in વેદાંતની ગઝલો ૨૦૧૫-૧૬
.